Nachtdichter NPO Focus

Een maand geleden nam ik enkele gedichten op bij NPO Radio 1, voor de rubriek ‘Nachtdichter’ op NPO Focus.

Eén van die gedichten was een liefdesgedicht, getiteld ‘Je hoeft me niets te vertellen’. Het werd uitgezonden op 28 januari. Je kan het fragment hier beluisteren.

 

JE HOEFT ME NIETS TE VERTELLEN

 

Ik vond een bijenkorf

in de borst van een buffel.

 

En jij?

Welke beelden zal ik nog voor je stelen?

 

Ik wou je zo veel vertellen.

Hoe ik nachten heb doorgebracht

in een kamer aan de rand van een hoofdstad,

tussen koningstuinen en met bloed bevlekte metrohaltes.

 

Hoe daar enkel de regen op dezelfde manier viel

als gelijk waar ter wereld, stil en ritselend op de straatstenen

als duizenden poten van iets wat we nooit zullen zien.

 

En hoe me dat raakte.

 

Ik had je willen vertellen hoe ik

aan de fonteinen had gedronken

en dat ze me beloofd hadden dat dit elke avond,

dat de zomer nooit –

 

We klommen naar de top van het web

en likten wijn uit elkaars gevouwen handen,

we zagen de lusters boven onze hoofden

vergelen, sloegen elkaar in het gezicht tot we kwamen,

tot we zeker waren dat hetgene wat ons door het water

achtervolgde, ons nooit zou inhalen.

 

Zeg het me.

Welke beelden zal ik voor je stelen?

 

Een groen schijnsel door de gordijnen,

rode panters op de muren,

mijn persoonlijke Vertigo.

 

Je noemt ze en ik zal ze je geven.

Maar ren niet meer weg.

 

Kom zitten aan de fontein en drink.

Je hoeft me niets te vertellen.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Nieuwe poëzie

Een aantal gedichten uit een nieuwe, nog niet gepubliceerde reeks van een vijftiental gedichten.

 

WATER

 

Wanneer ik jou naast me zie huilen

om een reclamefilmpje, met je rug krom

en je ogen rood en gezwollen, en ik je hoor

lachen om je eigen gesnik, denk ik:

we zijn niets meer dan zakken vol water en hormonen.

 

Helder wil ik zijn, geen druppel op mijn tong

tot ik zo nuchter word dat ik mezelf niet meer herken.

 

Ik ben bang van alles wat ik kan verwezenlijken.

De toekomst staat als een witte deur

op mijn muur geschilderd.

 

MAANKUS

 

Vannacht droomde ik

dat er een maan naar de Aarde dreef.

Op de radio sprak men van een kus

tussen hemellichamen.

 

Wij woonden aan de goede kant

en gingen de straat op.

Het leek wel nieuwjaar, we telden af

en toen de nul weerklonk,

zagen we een gloed

achter de huizen.

 

Geen geluid, enkel die gloed,

van gele, torenhoge vlammen.

 

RELIGIE

 

Ik wou dat ik je kon opbellen

en vertellen waarover ik heb gedroomd.

Maar dat doen mannen niet.

 

Er hangt rook in mijn schedel

en ik heb het gevoel dat ik elk moment kan huilen

maar de dam wil niet breken.

 

Ik zie mezelf als minstreel achter het raam zitten:

een jongen met de stem van een man,

een luit in de hand.

 

Geef toe, wie wil nu niet als Dalí de regenpijp opklimmen

voor de ogen van de hele speelplaats?

 

Zou er een catharsis kunnen plaatsvinden

al luisterend naar je eigen levensverhaal op een divan?

 

In de krant lees ik dat een man in India

drie meisjes verkracht en levend verbrand heeft.

Ik kan het niet laten het voor me te zien

als een gestileerde filmscène in rode en blauwe tinten:

de benzine die uit de jerrycan op hun lichamen gutst,

het aansteken van de lucifer.

 

Kan er iemand alsjeblieft de draden komen doorsnijden?

 

JE VRAAGT ME

 

Je vraagt me waarom ik drink.

Om de hand te reiken

naar de ander in mezelf,

mijn vingers in zijn mond te steken

en het speeksel uit te smeren

over de neonverlichte dansvloer.

 

Je vraagt me waarom ik verander van job.

Omdat de wereld één groot bedrijf is

en we allemaal van de ene afdeling

naar de andere peddelen.

 

Je vraagt me waarom ik over mezelf schrijf.

Omdat de wereld het al de hele dag

over zichzelf heeft.

 

Je vraagt me waarom ik voltijds werk.

Om de psychotherapie te kunnen

betalen die me moet afhelpen

van de stress die ik krijg van voltijds werken.

 

Zie ons vissen in onze digitale vijver.

Straks hangen we buik aan buik

te drogen aan de draad,

knijpers in ons witte vlees.

 

5 gedichten in Het Liegend Konijn

In april 2019 kan je vijf gedichten uit mijn cyclus ‘De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan’ vinden in Het Liegend Konijn, het legendarische poëzietijdschrift van Jozef Deleu. Alle gedichten in deze cyclus dragen als titel een plaatsnaam van een plek die een rol heeft gespeeld of speelt in mijn leven. Enkele voorbeelden? Brussel, Dublin, Leuven.

Zoals steeds zullen mijn teksten in goed gezelschap verschijnen. Je vindt er namelijk ook werk van Ellen Deckwitz, Maarten van der Graaff, Kira Wuck …

Zet het boek nu al op je verlanglijstje!

24515-1

3e plaats finale Write Now!

Ik werd derdes tijdens de finale van Write Now!, de grootste schrijfwedstrijd voor jongeren in de lage landen. De eerste plaats ging naar Kyrian uit Amsterdam met zijn verhaal ‘Grote lijnen, kleine mannen’. De tweede plaats ging naar Laurens Duyts uit Arnhem met zijn verhaal ‘O-negatief’.

Lees hier mijn winnende gedichten.

Write Now! Finale 2017

Op 17 mei werd ik tweede in de Leuvense voorronde van de internationale schrijfwedstrijd Write Now! En de dag nadien kreeg ik te horen dat ik een wildcard had gewonnen, wat betekent dat ik een van de 15 finalisten ben die naar de finale gaat in Rotterdam. Lees hier mijn winnende gedichten.

Uit het juryrapport: “De tweede prijs gaat naar een dreigende reeks gedichten. Hoewel de jury het niet over de kwaliteit van alle gedichten eens was, heeft het magistrale gedicht ‘Rodos’ ons over de streep getrokken bij het toekennen van de tweede plaats. ‘Een vrouw speelt met ontblote borsten pingpong in de zee.’ Er zit zo veel beweging in dat beeld, dat de lezer wel mee moet stuiteren in deze bochtige gedichten ‘vol geoliede bodybuilders, de puisterige ruggen van zussen en onheilspellend veel dode vogeltjes.'”

20170102_WriteNow2017_digitaal_NKE_v01_Website_01.png

EN COURS DE ROUTE

Ik schreef deze theatertekst voor En Cours de Route, een project van Bolwerk in opdracht van GoneWest

DEEL I

1.

Een zwevend vrouwenlichaam

in donkergroen water.

Haar gezicht naar beneden,

de armen gestrekt.

 

Het is moeilijk te geloven dat ze dood is.

Dat dit een echte vrouw is,

die echt verdronken is in echt zeewater.

En geen actrice uit één of andere Amerikaanse politieserie.

Haar haren wiegen nochtans net op dezelfde manier heen en weer

in het water zoals de haren van actrices in Amerikaanse politieseries.

En het ziet er ook veel te mooi uit.

Alsof de costumière haar nog snel

die paarse sjaal heeft gegeven,

omdat die ook zo geweldig heen en weer

wiegt in het water.

 

Ik kan uren naar haar kijken,

hoewel ik eigenlijk niet begrijp

waar ik naar aan het kijken ben.

En ook al kan ik haar gezicht niet kan zien

ik heb het vreemde gevoel dat ik haar ken.

Continue reading “EN COURS DE ROUTE”

Deus De Poche II

Er zijn vier gedichten van mij opgenomen in Deus De Poche II, een pocketeditie van het tijdschrift Deus Ex Machina.

IMG_20160621_151328

De redactie groef zich naar eigen zeggen een weg doorheen de honderden inzendingen die sinds 2013 in hun mailbox beland waren en selecteerde uiteindelijk zestien auteurs en een literaire grafica. Ik voel me dan ook vereerd om tussen namen als Frederik Willem Daem en Max Temmerman te staan.

IMG_20160621_151235

Je kunt Deus De Poche II hier bestellen.