Blinddoek

De nacht is een blinddoek
die ik over mijn ogen span

Ik wil niet meer zien
wie er buiten wandelt
in het sissend licht
van straatlantaarns
en mijn vergeten ziektes
koestert als dode vijanden

Ik wil niet meer horen
welke vogels ochtend heten
maar wel de zon die zich rolt
en mijn vriend zal zijn

Alleen met mijn stem
die de kamer verwarmt
en de muren doet zoemen

Alleen met mijn snaren
trillend en kloppend
onder mijn late vel

De blinddoek valt af
Mijn huid ontdekt
zichzelf in het blauw
en bloedt open tussen haar lippen

Morgen streelt ze zolang
mijn vuisten tot ze openen
en de gulzige nacht verliezen

Advertisements

Er is een kamer

Er is een kamer waar je niet mag komen
Ik heb alles op bed gezet, een piramide gebouwd
met wat ik vond en ben voor de deur gaan staan

Je komt er niet in
zolang je de nacht niet
achter je ogen laat wonen
zolang je niet wil ruiken
welke veren er aan de lucht kleven
Want er is veel meer dan jij nu wil zien
maar je geeft jezelf geen tijd
bent te druk bezig met testen of je wel bestaat

Je nam gisteren twee foto’s van jezelf
toonde ze aan de wereld
en hoopte dat ze zou antwoorden
En dat deed ze
ze zwaaide met haar duimen
recht voor jouw neus
maar je had nog steeds honger

Dus neem je vandaag opnieuw twee foto’s
omdat je bang bent dat je vandaag al wat vager wordt
al wat grijzer bent, je haar minder zonlicht vangt
je lippen verwelken en je pupillen uitlopen als rotte olijven

Dus laat de gestolde nacht binnen
neem nog een slok, kalmeer
en aanvaard dat je niet twee keer dezelfde bent

Misschien laat ik je morgen binnen
in de kamer, je zult er niet zoveel zien
maar als je goed zoekt, vind je er iets dat
het gat in je hart beter vult
dan honderd virtuele blikken