Krijtstrepen

vandaag stond de jongen vroeg op,
haalde wat munten uit de zware kist
en toen hij dacht dat het tijd was,
brak hij de wijzers van de wandklok
en stapte de ochtend in

de speelplaats waar hij altijd voorbijkwam,
behelsde vele leugens, verhalen over meisjes
die hun moeder misten, soldaten met jeukende buiken
en een dorst naar het leven, de hamer, het geld

vroeger zag hij er witte, magere mannen
met slangenharen en bruingevlekte lepels
maar toen ze roken dat hij luisterde,
brandden ze hun verleden in zijn nek
met naalden van suiker
in de weken die volgden, stopte hij kogels
in zijn broekzak om een vuist te maken
wanneer het moest

vandaag zat er meisje met ontblote benen,
de kuiten van een danseres in zwarte kousen
ze droeg een veel te groot hemd, waarvan
ze de knopen aan haar piranha’s had gevoed

hij hoorde haar fluisteren, stilletjes zingen
over de nacht en de gele maan
die ze op haar plafond had geschilderd,
over het tijgerskelet op haar bed
en over de man achter het blauwe gordijn

hij wou een teken achterlaten op het beton
zodat hij zich zou herinneren dat hij haar hier had gezien
want waar was ze al die tijd geweest
en hoelang zou hij haar deze keer moeten missen?
hij nam een stuk krijt
en begon haar te omcirkelen
terwijl de grond langzaam nat werd

ze stopte met zingen, haar lippen bleven op een kier
verbaasd streelde ze de tulpen in haar haren,
een zon droop uit haar oog, gleed als een snoer
over haar wang, langs haar hals naar nooit meer

ze dansten tussen de lichtvlekken
die door het hout dwarrelden
en de gestroopte wezels deden gloeien,
boven in de boomhut, waar ze ’s avonds
stokbrood aten en ze vertelde
dat ze haar moeder nooit had gekend

en hij vroeg haar om hem over zeven jaar
opnieuw te ontmoeten, wanneer ze groot zou zijn
en zou ruiken naar een parfum uit de stad

ze zouden zingen tot de ochtend en de glazen zouden
rinkelen en ze zou op zijn schoot komen zitten
en haar ogen zouden zo dichtbij zijn, haar adem zo warm
en haar lichaam zo echt en zacht en zijn armen breder
dan de armen van de vissers en de nacht zou eeuwig zijn
en zich wentelen in een huid van brandende kolen
en visioenen van verdronken slapers waar ze niet
om zouden treuren, maar lachen en brullen
en elkaars beten ontwijken

maar eerst zouden ze moeten vergeten, van de speelplaats,
de man achter het gordijn, het krijt en het brood

Advertisements

2 thoughts on “Krijtstrepen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s