Gedichten in Extaze

Er staan vier gedichten uit mijn cyclus ‘Pantser’ in het Extaze-nummer van mei, dat als thema ‘Dagboek’ heeft. Een nummer bestellen kan hier.

Advertisements

Recensie Het Liegend Konijn 2019/1

Dirk De Geest schreef een mooie recensie over het nieuwste nummer van Het Liegend Konijn, en daarin kwamen ook mijn gedichten even langs.

“Iemand als Mattijs Deraedt vertrekt van anekdotes, in dit geval concrete ruimtes, om zijn verhalen te stofferen. Hoe dan ook is de vormbeheersing bij die jongeren opmerkelijk.” (…) “Het opmerkelijkst zijn evenwel de debutanten die aan het woord komen. In deze aflevering gaat het om een fors dozijn nieuwe talenten, waarvan de meesten zich meteen als belangrijke geluiden manifesteren.”

Lees de volledige recensie hier.

Nachtdichter NPO Focus

Een maand geleden nam ik enkele gedichten op bij NPO Radio 1, voor de rubriek ‘Nachtdichter’ op NPO Focus.

Eén van die gedichten was een liefdesgedicht, getiteld ‘Je hoeft me niets te vertellen’. Het werd uitgezonden op 28 januari. Je kan het fragment hier beluisteren.

 

JE HOEFT ME NIETS TE VERTELLEN

 

Ik vond een bijenkorf

in de borst van een buffel.

 

En jij?

Welke beelden zal ik nog voor je stelen?

 

Ik wou je zo veel vertellen.

Hoe ik nachten heb doorgebracht

in een kamer aan de rand van een hoofdstad,

tussen koningstuinen en met bloed bevlekte metrohaltes.

 

Hoe daar enkel de regen op dezelfde manier viel

als gelijk waar ter wereld, stil en ritselend op de straatstenen

als duizenden poten van iets wat we nooit zullen zien.

 

En hoe me dat raakte.

 

Ik had je willen vertellen hoe ik

aan de fonteinen had gedronken

en dat ze me beloofd hadden dat dit elke avond,

dat de zomer nooit –

 

We klommen naar de top van het web

en likten wijn uit elkaars gevouwen handen,

we zagen de lusters boven onze hoofden

vergelen, sloegen elkaar in het gezicht tot we kwamen,

tot we zeker waren dat hetgene wat ons door het water

achtervolgde, ons nooit zou inhalen.

 

Zeg het me.

Welke beelden zal ik voor je stelen?

 

Een groen schijnsel door de gordijnen,

rode panters op de muren,

mijn persoonlijke Vertigo.

 

Je noemt ze en ik zal ze je geven.

Maar ren niet meer weg.

 

Kom zitten aan de fontein en drink.

Je hoeft me niets te vertellen.

 

 

 

 

 

 

Pantser: nieuwe cyclus gedichten

Een aantal gedichten uit een nieuwe, nog niet gepubliceerde cyclus van een vijftiental gedichten.

 

WATER

 

Wanneer ik jou naast me zie huilen

om een reclamefilmpje, met je rug krom

en je ogen rood en gezwollen, en ik je hoor

lachen om je eigen gesnik, denk ik:

we zijn niets meer dan zakken vol water en hormonen.

 

Helder wil ik zijn, geen druppel op mijn tong

tot ik zo nuchter word dat ik mezelf niet meer herken.

 

Ik ben bang van alles wat ik kan verwezenlijken.

De toekomst staat als een witte deur

op mijn muur geschilderd.

 

MAANKUS

 

Vannacht droomde ik

dat er een maan naar de Aarde dreef.

Op de radio sprak men van een kus

tussen hemellichamen.

 

Wij woonden aan de goede kant

en gingen de straat op.

Het leek wel nieuwjaar, we telden af

en toen de nul weerklonk,

zagen we een gloed

achter de huizen.

 

Geen geluid, enkel die gloed,

van gele, torenhoge vlammen.

 

RELIGIE

 

Ik wou dat ik je kon opbellen

en vertellen waarover ik heb gedroomd.

Maar dat doen mannen niet.

 

Er hangt rook in mijn schedel

en ik heb het gevoel dat ik elk moment kan huilen.

 

Ik zie mezelf als minstreel achter het raam zitten:

een jongen met de stem van een man,

een luit in de hand.

 

Geef toe, wie wil nu niet als Dalí de regenpijp opklimmen

voor de ogen van de hele speelplaats?

 

Zou er een catharsis kunnen plaatsvinden

al luisterend naar je eigen levensverhaal op een divan?

 

In de krant lees ik dat een man in India

drie meisjes verkracht en levend verbrand heeft.

Ik kan het niet laten het voor me te zien

als een gestileerde filmscène in rode en blauwe tinten:

de benzine die uit de jerrycan op hun lichamen gutst,

het aansteken van de lucifer.

 

Kan er iemand alsjeblieft de draden komen doorsnijden?

 

JE VRAAGT ME

 

Je vraagt me waarom ik drink.

Om de hand te reiken

naar de ander in mezelf,

mijn vingers in zijn mond te steken

en het speeksel uit te smeren

over de neonverlichte dansvloer.

 

Je vraagt me waarom ik verander van job.

Omdat de wereld één groot bedrijf is

en we allemaal van de ene afdeling

naar de andere peddelen.

 

Je vraagt me waarom ik over mezelf schrijf.

Omdat de wereld het al de hele dag

over zichzelf heeft.

 

Je vraagt me waarom ik voltijds werk.

Om de psychotherapie te kunnen

betalen die me moet afhelpen

van de stress die ik krijg van voltijds werken.

 

Zie ons vissen in onze digitale vijver.

Straks hangen we buik aan buik

te drogen aan de draad,

knijpers in ons witte vlees.

 

5 gedichten in Het Liegend Konijn

In april 2019 kan je vijf gedichten uit mijn cyclus ‘De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan’ vinden in Het Liegend Konijn, het legendarische poëzietijdschrift van Jozef Deleu. Alle gedichten in deze cyclus dragen als titel een plaatsnaam van een plek die een rol heeft gespeeld of speelt in mijn leven. Enkele voorbeelden? Brussel, Dublin, Leuven.

Zoals steeds zullen mijn teksten in goed gezelschap verschijnen. Je vindt er namelijk ook werk van Ellen Deckwitz, Maarten van der Graaff, Kira Wuck …

Zet het boek nu al op je verlanglijstje!

24515-1

3e plaats finale Write Now!

Ik werd derdes tijdens de finale van Write Now!, de grootste schrijfwedstrijd voor jongeren in de lage landen. De eerste plaats ging naar Kyrian uit Amsterdam met zijn verhaal ‘Grote lijnen, kleine mannen’. De tweede plaats ging naar Laurens Duyts uit Arnhem met zijn verhaal ‘O-negatief’.

Lees hier mijn winnende gedichten.